about
Laat je mening horen:
WORD LID
Ontdek onze standpunten:
PROGRAMMA
jongbrugge.be
Volg ons op twitter
Onze facebook pagina
Youtube kanaal
inhoud aan het laden
JONGCD&V Brugge
Vers uit de blog
10511406_10203615542445903_3670189148920542447_o

Toen in de Belgische pers voor de eerste keer de ballonnetjes over het begrip taxshift werden opgelaten, leek het nog het stokpaardje van enkele doorgewinterde communisten, om aandacht hengelende socialisten en ander links volk dat – om nog eens een metafoor van Bart De Wever mee te pikken – niet inziet dat “om de koek te kunnen herverdelen, er eerst bakkers moeten zijn die de koek willen bakken”. In de maanden die daarop volgden, bepleitten echter steeds meer gezaghebbende internationale instanties zoals de Europese Commissie, het Internationaal Monetair Fonds en de OESO – alle drie allesbehalve rode bolwerken – de noodzaak van zo’n taxshift.

 

Uit het 2014 Economic Review van de OESO bleek dat er in België nog heel wat ruimte was om meer werkgelegenheidsvriendelijke belastingen te heffen op consumptie, vervuiling en grote vermogens. België haalt immers 40 % procent van zijn inkomsten uit dergelijke belastingen, terwijl het gemiddelde in de OESO landen 48 % bedraagt. De OESO kwam op de proppen met enkele interessante en veelbelovende voorstellen: het grondig hervormen van de BTW wetgeving, het verminderen van die absurde fiscale aftrekbaarheid voor bedrijfswagens en het opkrikken van de belastingen op vermogenswinsten. Andere organen bevestigden het grote nut van een dergelijke verschuiving qua belastingen. Zo becijferde het onderzoeksinstituut HIVA van de KU Leuven dat een meerwaardebelasting op aandelen van 25 procent zo’n 2 miljard euro per jaar zou kunnen opleveren. Ook de Europese Commissie schaarde zich bij het becommentariëren van het voorstel van de Belgische begroting voor 2015 achter het vaandel van de taxshift. Het IMF ten slotte hamerde op de nood om een taxshift door te voeren en onder andere kapitaal meer uniform te belasten.

 

Ook binnen België toonden veel economen, zoals Wim Moesen en Gert Peersman zich voorstanders van een grondige taxshift. Daarnaast pleitte ook de Nationale Bank voor de absolute noodzaak van een dergelijke hervorming, met daarin begrepen een meerwaardebelasting en het aanpassen van het fiscaal regime voor bedrijfswagens.

 

Met al deze extra inkomsten uit de BTW, de vermogens(winst)belastingen en de ecofiscaliteit zou de Belgische regering eindelijk werk kunnen maken van de erg hoge werkgeversbijdragen die ons land competitiviteit afsnoepen. Op die manier zouden we ons eindelijk wat meer competitief kunnen opstellen, meer jobs kunnen creëren en de economie kunnen aanzwengelen. Daarnaast zou men, zonder evenwel Robin Hood te willen spelen, de idee van de sociale rechtvaardigheid kunnen huldigen en de grote vermogens wat meer kunnen aanspreken om zo de zwaarste lasten op de sterkste schouders leggen. Dit alles werd nog in een groen jasje van ecofiscaliteit gepresenteerd, met onder andere een aantal taksen op vervuiling en de broodnodige hervorming van het regime voor bedrijfswagens. Kortom het vooruitzicht zag er veelbelovend uit.

 

Sinds een paar dagen krijgen we steeds meer te zien wat het voorstel van de Zweedse regering Michel nu concreet inhoudt over wat betreft die zo bezongen taxshift. Laten we ons eerst en vooral niet verliezen in dichotomieën en duidelijk stellen dat er heel wat positieve aspecten in dit voorstel zitten, zoals het verlagen van de werkgeversbijdragen van 33 naar 25 procent, het verhogen van de roerende voorheffing met twee procent, de extra koopkracht voor de lage lonen, de hogere BTW op alcohol, diesel en tabak en de (zij het beperkte) taks op ongezond voedsel. Eveneens dient gezegd dat wij ten volle begrijpen dat de situatie allesbehalve eenvoudig is en dat de perfecte oplossing voor dit gelaagd probleem zich niet komt aandienen.

 

Maar als men de vergelijking maakt tussen de veelbelovende voorstellen die de hier bovengenoemde internationale en nationale instanties aan ons land hadden gedaan en wat er nu op tafel ligt, dan overvalt ons toch een gevoel van frustratie. Van de drie grote componenten, zijnde BTW, vermogens en ecofiscaliteit, lijkt er volop ingezet te zijn op één pijler, namelijk het fors optrekken van de BTW. Voor sommige producten is dit alvast een positieve zaak, voor andere zaken lijkt het positief resultaat hiervan voor de bevolking ver te zoeken.

 

Van de twee andere pijlers, die eigenlijk veel belangrijker dan de eerste pijler zijn, is jammer genoeg te weinig in huis gekomen. De positieve punten voor wat de beslissingen inzake vermogensfiscaliteit betreft, staan hier boven vermeld maar het geheel valt toch te mager uit. Wij volgen volmondig de kritiek van professor (fiscaal recht) Maus dat het bijzonder jammer is dat er een taboe heerste over de hervorming van de opbrengsten uit huurinkomsten, een probleem dat ondertussen al generaties aansleept. Dat van een partij als Open VLD weinig te verwachten viel voor wat betreft het rechtvaardiger belasten van grote vermogens of een eerlijke belasting op huurinkomsten, hadden we wel kunnen denken. Maar dat een volkspartij als de N-VA, die met een hervormingsgezind programma naar de kiezers trok, hier voluit de neo-liberale kaart uitspeelt, is ronduit teleurstellend. Eveneens volgen we professor Maus in de redenering dat men nog heel wat verder had kunnen gaan in het belasten van de grote vermogens. De nu ingevoerde speculatietaks is een druppel op de hete plaat.

 

Wat ten slotte de pijler van de ecofiscaliteit betreft, oogt het resultaat ook bijzonder mager. Bart De Wever gaf in interviews toe dat de subsidiëring van bedrijfswagens – als men de zaken puur rationeel bekijkt – dringend aan hervorming toe is, maar dat zijn partij evenwel voor stabiliteit kiest. Verandering voor vooruitgang, iemand? Volgens de OESO subsidieert geen enkel land ter wereld de bedrijfswagens rianter dan België, met als gevolg dat 20 procent van het Belgisch wagenpark uit bedrijfswagens bestaat. Dat men op dit punt dan niet durft te besparen en zo ook de kans laat schieten om meerdere vliegen in een klap te slaan (fileleed, luchtvervuiling en verkeersongevallen) is uiterst betreurenswaardig.

 

Het moet gezegd: CD&V heeft gevochten om meer sociale rechtvaardigheid en ecofiscaliteit in deze taxshift te krijgen, maar het is moeilijk opboksen tegen een (neo)liberale overmacht in deze regering. We schieten dit akkoord daarom zeker niet volledig af, maar we hopen ten volle dat het hier niet bij zal blijven. Wij hopen alvast dat dit een eerste stap is in een moedig beleid en dat de andere regeringspartijen eveneens de urgentie zullen inzien van rechtvaardiger en diepgaander te gaan hervormen in ons belastingssysteem. We zitten alvast niet te wachten om op het eind van deze legislatuur als een vreselijk asociale en neoliberale regering de geschiedenis in te gaan en de dag na de verkiezingen terug wakker te worden in een door de PS gedomineerd België.

 

In de volste hoop dat de waarden sociale rechtvaardigheid en rentmeesterschap en de durf tot hervormen nog leven binnen deze regering, groet ik.

 

Louis Dauw

 

Secretaris JONGCD&V Brugge

 

11008410_1053698957978873_8050959578074087693_n

Zaterdagavond werd de uitslag van de interne verkiezing bekendgemaakt. Maar liefst 719 JONGCD&V’ers brachten hun stem uit. Wim Soons (29) werd daarbij verkozen tot nieuwe nationaal voorzitter. Hij krijgt ook een sterk bureau achter zich. Jasper Delanoy, Florence Verschueren, Jan Bleus, Niels Vermeulen, Tim Van Werde, Orry Van de Wauwer en Pieter-Jan Crombez zullen de komende twee jaar in het nationaal bureau van JONGCD&V zetelen.

© 2014 JONG CD&V Brugge | een website van wethepeople
Volg onze beweging in het recente nummer van ons magazine:
LEES DE LAATSTE RADIKAAL